7 Eylül 2017 Perşembe

Vazgeçmenin mücidi:Prenses Mako


İlgili resim

O gece hiç uyumadım. Uyuyamadığım gibi kimseyi de uyutmadım. “Loş bir ışık aç, Wagner dinle ve papatya çayı demle” dedi, “hemen uyursun.” Şöyle yazdım: “Bunları yaparsam hiçbir zaman sabah olmaz.”
Vazgeçmek, yazgımızın bize sunduğu bütün sürprizleri pas geçip hayatımız diye bir şey olduysa yahut olacaksa, o hayata artık vazgeçmediklerimiz bedeliyle devam edebilmektir. Bir yerde en tufansız seçimdir vazgeçmek. İnsanı diğer insanlardan ayıran asıl şeydir aynı zamanda.  
Suriye’de ışıl ışıl günlerin akşamında Somer Gazinosu doluydu hınca hınç. Munzer Skeikh Alkar - bu orkestranın ve Suriye’nin en ünlü şefi - tüm ekibiyle birlikte sahnedeydi ve belki binlerce kez prova ettikleri Arap ezgilerini tam da kararında çalıyorlardı. Suriyeli seçkin aileler, Arap emirleri ve hatta batıdan gelmiş birçok meraklı bürokrat Alkar’ı ve orkestrasını dinlerken bu coğrafyanın istikbalini de dinliyorlardı ama bunlardan hiçbirinin haberi yoktu. Şoförü Mattar Ahmed, Alkar’ı tam vaktinde evine bıraktı, o gece herkes uyuduktan sonra biraz daha çalıştı ve o meşhur besteyi, “Köşkün Kapısı”nı besteledi. İlk kez Arap makamı değil Türk makamında bir beste yaptı, karar notasını do seçti. Neden böyle yapmıştı sahiden, Zuher Tabbah sayesinde öğrendiği bu makamı niye bu eserde seçmişti kendine?

Sanırım çoktan anlamıştı ve bu anlamak kırgınlığı müjdeliyordu hikâyesine. Beyoğlu’nun Şişhane’ye yakın yokuşunda çömelmiş otururken olup bitenleri sindirmenin çabasıydı Alkar’ınki. “Yaşamak, yanında sessizleşebildiğim dostlarla güzelmiş abi” dedim, belki beni tam anlamadı ama o vakur gülüşünde gereğinden fazla anladığını da anlamıştım, o vakur gülüşünde taze bir yara aksediyordu. Somer Gazinosu’ndaki kulisten Tarlabaşı’nda 650 liraya tuttuğu eve doğru bir at koştu aklından. Vazgeçmedim, vazgeçirildim diyordu, ya da böyle demek istiyordu besbeslli.
***
Prenses Mako, Japonya kraliyet ailesinin iki prensesinden biriydi. Uluslararası haber ajansları “Tacından Vazgeçen Prenses” gibi şeyler yazıyordu hakkında. Onlara göre dünya hayatında karşısına çıkan bütün imkânlardan vazgeçiyordu, prenses olmasının bütün avantajlarını geride bırakıyordu. Kraliyet ailesine mensup soylu biriyle evlenmediği için prenses unvanının elinden alındığı, yeni hayatında halka nasıl karışacağı konuşuluyor, hatta bunun için özel ders alacağı dahi söyleniyordu. Prenses Mako, kimilerine göre cakalı bir hanedanlıktan vazgeçmişti; bana göreyse bu, anlı şanlı bir vazgeçememekti. Gönlünden ve kaderinden vazgeçmemek.
Ne kadar da şaşırıyoruz seyrinde gitmeyen hadiseler duyunca, ne kadar yerine koyuyoruz kendimizi Prenses Mako’nun. Çünkü seyrinde giden şeylerin şaşkınlığı olmaz, dolayısıyla şiiri de olmaz, yazılsa da olmaz. Son sınıfta tanışıp ertesi yıl evlenmenin şiiri yazılamaz mesela yahut son sınıfta tanışıp Trabzon hasır set alamadı diye evlenememenin, vazgeçmenin de şiiri olamaz. Alıştık artık gitmelerin insana ait alelade bir özellik olduğuna.

Yüzü Gülmeyen Prenses’in bile şiiri yazılamaz ama Prenses’ Mako’n şiiri yazılır işte, yazılır ama numara çekmeden ve sanırım şöyle de bir dizesi olabilir: gençliğimi seslendiriyor güzelliğin.
-          Prenses Mako’ya ne kadar da benziyorsun Alkhar Abi. Türkiye’ye ne kadar çok. 

Orhan Özekinci / Kültür Gündemi




7 Ağustos 2017 Pazartesi

Şampiyon



Sen şike mi yaptın; en güzel şikeyi sen yaptın.
Sen yenildin mi; en mağrur yenilgi senin yenilmendir. 
Sen yendin mi, kimse senin kadar güzel zaten yenemez.
 Sen şampiyon mu oldun; zaten her zaman şampiyon sendin.






Uçan Tekme Attım Yarime





Ayakkabılarımdan terk-i diyar eden çamur, Zeynep adında asılsız bir suretin ortasına, nasıl yapıştı onu anlatacağım şimdi. Her şey rengi kaçmış bir fotoğrafa kurşun sıkmamla başladı. Fotoğraftaki delikten gördüklerim hayret verici, her şey çok uzak! İşte bu yüzden günümüzde tüm biyografiler atıl bir pozisyon alıyor. Bir ok atsam şöyle gerilip gerilip okkalı bir ok, birileri birilerinin önüne siper olmayacak bundan eminim. Gözlerden kaybolacak, uçup gidecek. Katilim ben, asr-ı saadete göre meşru bir yerde değilim. Ama inancım sağlam, gün gelecek televizyonlar, bilgisayar monitörleri akvaryum olarak kullanılacak ve bir İngiliz kadar dakik olacağız, tramvaylar kızlara yol vermeyecek, dolmuşçunun hışmına bağlı çıkan dövüşten, kısa mesafelerde rötar yapıp mağdur olmayacağız, yayalar için olan köprüde, şuraya gidenlerle buraya gidenlerin çakışması sonucu insan trafiği yaşanmayacak. İşte biz o gün dakik olacağız. Gün gelecek sur üflenecek birileri birilerinin arkasına sığınacak ve birileri birilerinin şahidi olacak. Herkes aynı yalanı itiraf edecek. Tüm kozmetik ürünleri çatlak duvarlara sıva olarak kullanılacak, tüm ordular omuz omuza nil nehri kenarında mevzilenecek ve aynı anda rengarenk balonlara, kola kutularına ateş edecek, parti binaları siyasetçilerin çenelerini kapatmakta yahut üstlerini örtmekte kullanılacak. Gün gelecek dünyadaki tüm şiir, sinema ve müzik rezervleri tükenecek ve rüzgârlar estiren, yeterince hayran olmuş kirpiklerini de alıp geleceksin, ben olvakit ellerini tutacağım, ağır ağır yaklaşacağım sonra dönüp sana artistik bir şekilde uçan tekme atacağım.
Kaan Burak Şen







buyrun benim!





bütün uykularından uyanan benim bu dünyanın
bütün ölümlerini ölen, bütün doğumlarını doğan.
sorularını birer muska gibi takıp da boynuna yollara düşen benim
benim için bayramlar koydular takvimlere
benim için sokağa çıkma yasakları, gecelere.
bir uçurumun önündeyim diyeceğim ama bir dağın doruğunda da olabilirim;
sonunda ikisi de aynı kapıya çıkıyor bence.
bir nesneye hep yangın öncesinde dokundum.
ve bir insanı ölümünden az önce tanıdığım çok olmuştur.
şimdi karalıyorum takvimdeki bütün rakamların üstünü artık.
sıfırdan ötesini aklım almıyor.
milât buysa eğer, kendime bir çarmıh bulmam gerek
ki her insan bir milâtı yaşar, bir yerinde hayatının
benim hayatımsa bütün milâtların toplamı oldu
bütün çarmıhları tüketti benim acılarım
bütün isalarımı gözyaşlarım boğdu.





biz kazandık!





sırtları sırtlarında başları birbirlerinin omuzlarında
hınçları birbirlerinin avuçlarında atanlar ancak,
kanları birbirlerinin ayalarına dökülenler ancak,
ayırmaz biri diğerini bir an kendi ölümünden.

Yusuf İkbal 








Özgür İrade (The Truman Show)